Samookaleczenia lub myśli samobójcze
DSM-5-TR opisuje powtarzające się zachowania, gesty lub groźby samobójcze albo zachowania samouszkadzające. Niezależnie od diagnozy trzeba rozmawiać wprost o bezpieczeństwie.
Jeśli tobie lub innej osobie grozi bezpośrednie niebezpieczeństwo, zadzwoń pod miejscowy numer alarmowy lub udaj się na najbliższy oddział ratunkowy.
Znajdź pomoc w kryzysieJak można tego doświadczać
Potrzeba zrobienia sobie krzywdy pokazuje, jak wiele dźwigasz. Zasługuje na poważną i życzliwą odpowiedź.
Powiedzenie komuś o myślach samobójczych lub chęci zrobienia sobie krzywdy bywa trudne. W bezpośrednim zagrożeniu skontaktuj się od razu z lokalnymi służbami ratunkowymi. Możesz poprosić zaufaną osobę, żeby została z tobą podczas szukania pomocy. Na początek wystarczy: „Boję się, że mogę teraz zrobić sobie krzywdę”.
Czym to się różni od codziennych doświadczeń
W trudnych okresach mogą pojawiać się myśli, że nie chce się dalej żyć. Powtarzające się impulsy, samookaleczenie lub plan samobójczy to sygnały cierpienia, przy których możesz prosić o pomoc.
Co może się za tym kryć
Niektórzy robią sobie krzywdę, żeby przerwać, rozładować lub wyrazić przytłaczającą emocję. Leczenie może pomóc znaleźć inne sposoby na przetrwanie takich chwil.
W jakich innych sytuacjach to występuje
Samookaleczenie i myśli samobójcze występują między innymi przy depresji, reakcjach na traumę i zaburzeniach odżywiania, także u osób bez rozpoznania. Pierwszeństwo mają bezpieczeństwo i wsparcie.
Diagnozę stawia wykwalifikowany specjalista. Bierze pod uwagę długotrwały wzorzec w kilku obszarach, jego wpływ na życie codzienne oraz inne możliwe wyjaśnienia.
Co możesz wypróbować
Oddal się od rzeczy, którymi możesz zrobić sobie krzywdę. Poproś kogoś, by został przy Tobie lub na linii. Jeśli możesz zaraz zrobić sobie krzywdę, skontaktuj się z pomocą kryzysową lub służbami ratunkowymi.
Jak poruszyć ten temat ze specjalistą
Powiedz specjaliście, czy chodzi o myśli, przymus działania lub o coś, co już się wydarzyło. Jeśli nie wiesz, czy możesz teraz zadbać o swoje bezpieczeństwo, powiedz to wprost. Jeśli macie uzgodniony plan bezpieczeństwa, skorzystaj z ustalonych kroków. Możesz prosić o pomoc, nawet gdy trudno ci ułożyć w słowa całą sytuację. Możesz powiedzieć także o wcześniejszych zdarzeniach i o tym, co dotąd pomagało ci przejść przez trudne chwile. Jeśli teraz jest za trudno rozmawiać, możesz pokazać zapisaną wiadomość albo poprosić zaufaną osobę, aby pomogła rozpocząć rozmowę. W nagłej sytuacji nie czekaj na wizytę ani na ukończenie testu.
Chcę uzyskać pomoc w ułożeniu planu bezpieczeństwa.
Wybierz kolejny krok
Odpowiedz na 27 pytań o to, jak często zdarzały ci się te doświadczenia w ostatnich 12 miesiącach. Kolejnych pięć pytań dotyczy twojej sytuacji. Test jest dla osób od 18. roku życia. Możesz pominąć dowolne pytanie.
Pozostałe obszary objawów
Źródła pierwotne
Streszczamy te źródła w celach edukacyjnych. Możesz sięgnąć do oryginałów, a osobiste pytania omówić ze specjalistą.
Ten przewodnik pomaga zrozumieć własne doświadczenia. Nie stawia diagnozy ani nie zastępuje oceny specjalisty.